„Cliff Booth” zachwyca krytyków. To jeden z najlepszych filmów roku
Współpraca Davida Finchera i Quentina Tarantino od początku budziła ogromne oczekiwania. Wielu widzów spodziewało się filmu, który powalczy o najważniejsze nagrody i okaże się jednym z największych wydarzeń roku. Pierwsze recenzje „Dalszych perypetii Cliffa Bootha” pokazują jednak, że nie wszyscy dostrzegli w nim potencjał. Nie brakuje za to głosów, że to jedna z najlepszych produkcji tego roku.
Film, którego pełny tytuł brzmi „Dalsze perypetie Cliffa Bootha”, nie próbuje być kolejnym „Pewnego razu... w Hollywood”. Nie znajdziemy tu równie widowiskowych sekwencji ani rozbudowanej opowieści prowadzącej do alternatywnego zakończenia historii. Tym razem chodzi przede wszystkim o klimat, bohaterów i przyjemność płynącą z obserwowania ich codziennych przygód.
Na ten moment produkcja może pochwalić się wynikiem 68/100 w serwisie Metacritic oraz 84% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Zdaniem części krytyków oceny te nie oddają jednak w pełni jej jakości.
Brad Pitt ponownie jako Cliff Booth. Tym razem w mrocznym Hollywood lat 70.
Akcja filmu rozgrywa się w 1977 roku. Cliff Booth przemierza nocne ulice Hollywood, podejmuje się dorywczych zajęć i spędza czas w lokalnych barach. Przez pierwszą godzinę fabuła rozwija się niespiesznie, a właściwa historia, którą zapowiadał opis produkcji, długo pozostaje na drugim planie.
Nie jest to jednak wada. Film stawia na atmosferę i pozwala widzom po prostu spędzać czas z bohaterem. Pod pozornie beztroską opowieścią kryje się jednak napięcie związane z dwoma bezwzględnymi filipińskimi gangsterami. Ich obecność regularnie przypomina, że nocne przygody Bootha mogą w każdej chwili przybrać niebezpieczny obrót.
Dużą siłą produkcji jest obsada. Brad Pitt bez problemu ponownie wciela się w Cliffa Bootha, zachowując jego charakterystyczny luz, poczucie humoru i niebezpieczny charakter. Świetnie wypada również Elizabeth Debicki jako Karen Crosby. Jej pełna flirtu relacja z bohaterem Pitta należy do najzabawniejszych elementów filmu.
Na ekranie pojawiają się także Scott Caan, który wciela się w niewielkiego wzrostem gwiazdora uparcie wykonującego własne popisy kaskaderskie, oraz Peter Weller jako ojciec Cliffa. Ten ostatni wnosi do opowieści nieco szorstkości, ale również zaskakująco dużo ciepła.
David Fincher i Quentin Tarantino jednak do siebie pasują?
Jednym z najciekawszych aspektów „Cliff Booth” jest połączenie stylów dwóch uznanych reżyserów. Pojawiały się obawy, że David Fincher i Quentin Tarantino nie znajdą wspólnego języka. Pierwsze recenzje pokazują jednak, że ich współpraca może przynieść bardzo dobre rezultaty.
Fincher zachowuje charakterystyczną precyzję kompozycji kadrów, ale tym razem pozwala sobie na więcej swobody. Doskonale odnajduje się w brudnym, mrocznym i pełnym neonów Los Angeles. Co ciekawe, kiedy na ekranie pojawia się przemoc, reżyser przedstawia ją w znacznie chłodniejszy i bardziej kliniczny sposób niż prawdopodobnie zrobiłby to sam Tarantino.
Najważniejszy pozostaje jednak scenariusz. Tarantino ponownie stawia na dialogi, charakterystyczne poczucie humoru i bohaterów, z którymi widzowie mogą spędzić długie godziny. Produkcja trwa około dwóch i pół godziny, ale jej niespieszne tempo nie przeszkadza, jeśli tylko widz da się wciągnąć w ten świat.
Najlepszy film Finchera od czasu „Zaginionej dziewczyny”?
„Cliff Booth” nie jest filmem, który próbuje podsumować karierę Tarantino ani stanowić wielkie pożegnanie z kinem. Nie ma tu ambicji stworzenia kolejnego arcydzieła. To przede wszystkim rozrywkowa produkcja, która czerpie przyjemność z własnej konwencji.
W filmie pojawia się również nawiązanie do Pauline Kael, legendarnej amerykańskiej krytyczki filmowej, która zwracała uwagę, że kino rzadko osiąga poziom wielkiej sztuki, dlatego nie powinniśmy odmawiać sobie przyjemności czerpanej z dobrego kina klasy B. Właśnie do takiej kategorii można częściowo przypisać nową produkcję Finchera i Tarantino. Jest w niej bezczelność, brud, charakterystyczny styl i brak potrzeby udowadniania czegokolwiek widzom. Niektórzy krytycy określają „Cliff Booth” najlepszym filmem Davida Finchera od czasu „Zaginionej dziewczyny”. Zarówno „Mank”, jak i „Zabójca” miały swoje mocne strony, ale dopiero najnowsza produkcja sprawia wrażenie, jakby reżyser naprawdę dobrze bawił się podczas pracy na planie.
I być może właśnie to jest jej największą zaletą. „Cliff Booth” to spotkanie dwóch znakomitych twórców, którzy zamiast walczyć o kolejne filmowe arcydzieło, postanowili po prostu dobrze się bawić. A widzowie mogą na tym tylko skorzystać.