W miarę jak Netflix zbliża się do sfinalizowania umowy dotyczącej przejęcia studia Warner Bros., platforma streamingowa znajduje się pod coraz większą presją ze strony środowiska kinowego, aby udowodnić, że poważnie traktuje kina. Tymczasem z obozu streamingowego giganta płyną niepokojące informacje sugerujące, że wcześniejsze zapewnienia Netfliksa dotyczące kinowego okna mogą być dużym rozczarowaniem dla branży.
Kinowi wystawcy ze Stanów Zjednoczonych od dawna wykazują, że model Netfliksa, który stawia przede wszystkim na streaming, podważa tradycyjny ekosystem kinowy, a zbliżająca się umowa z Warner Bros. sprawia, że dyskusja na temat tego, jak Netflix chce podejść do kwestii kinowych premier filmów Warnera, staje się coraz bardziej zażarta. Po sfinalizowaniu fuzji Netflix przejmie zobowiązania umowne wobec filmowców, aktorów i producentów, które obejmują tradycyjne premiery kinowe.
W tym kontekście niedawna premiera kinowa finału „Stranger Things” jest postrzegana przez wielu ekspertów jako gałązka oliwna ze strony Netfliksa i test tego, jak dochodowy może być kinowy biznes dla streamingowego giganta. Mimo że Netflix flirtował już wcześniej z premierami kinowymi, to ta stanowiła jedną z jego najbardziej widocznych prób pozyskania wystawców, zbadania zachowań widzów i zanurzania się w biznesie, który od dawna uważany był przez włodarzy serwisu za drugorzędny w stosunku do streamingu.
Do niedawna przekaz współprezesa Netflixa, Teda Sarandosa, na temat dystrybucji kinowej był niespójny. Po zaskakującym sukcesie kinowym filmu „K-popowe łowczynie demonów”, Sarandos powiedział analitykom podczas telekonferencji poświęconej wynikom finansowym, że priorytet Netfliksa pozostaje jasny: premiery filmowe są planowane przede wszystkim z myślą o platformie. Sugestia była jednoznaczna – premiery kinowe były opcjonalne, traktowane jako promocja danego tytułu dostępnego też w streamingu lub eksperyment, a nie fundament.
Sprawdź też: Netflix zostaje w tyle! HBO Max z kolejnym filmowym hitem na start 2026 roku.
Jednak wraz z zaskakującym obrotem spraw dotyczącym przejęcia Warner Bros., Sarandos wyraźnie zmienił zdanie. W ostatnich wywiadach dla mediów starał się uspokoić sceptyczną branżę, stwierdzając: „Dużo mówi się o dystrybucji kinowej, więc chcemy wyjaśnić sprawę: jesteśmy w 100% zaangażowani w dystrybucję filmów Warner Bros. w kinach, w okresach zgodnych ze standardami branżowymi”.
To oświadczenie przyniosło pewne pocieszenie, ale jednocześnie wywołało nowy niepokój. Pytanie, które wisi nad Hollywood, jest proste: co właściwie oznacza „standard branżowy” i jak Netflix go definiuje? Według wielu źródeł cytowanych przez Deadline, Netflix może rozważać 17-dniowe okno kinowe jako swój model dystrybucji, który radykalnie przyspieszałby pojawienie się filmu w serwisach streamingowych. Wystawcy argumentują, że takie okno skutecznie zmiażdżyłoby rynek kinowy, zmniejszając potencjał kasowy i skłaniając widzów do oczekiwania na seans w domu kosztem wizyty w kinie.
Główne sieci kinowe, takie jak AMC, postrzegają ten problem jako kwestię egzystencjalną. Uważają, że okres ten powinien być bliższy 45-dniowemu oknu – okresowi, który ich zdaniem jest niezbędny, aby kina odzyskały inwestycje, utrzymały formaty premium i zachowały wartość płynącą z doświadczenia kinowego na dużym ekranie.
To napięcie uwypukla szerszy podział filozoficzny. Netflix postrzega kino jako dźwignię marketingową i opcjonalne źródło dochodu, podczas gdy kinowi wystawcy widzą w nim fundament, na którym zbudowana jest cała branża filmowa.
Dla filmowców fuzja Netfliksa z Warnerem postrzegana jest natomiast jako miecz obosieczny. Głębokie zasoby finansowe Netfliksa i globalny zasięg to niezaprzeczalne atuty, ale wielu twórców wciąż obawia się skróconych okien kinowych i zmniejszonej widoczności na dużym ekranie. To, jak Netflix poradzi sobie z tymi oczekiwaniami, może zadecydować o tym, czy czołowi reżyserzy nadal będą wspierać studio Warner Bros. pod nowym kierownictwem.
zdj. Netflix / Warner Bros.